വയലിന്റെ വിലാപം

	എത്രകാലം നില്പതിങ്ങനെ ഏകനായി
	വിഷണ്ണനായി,ഗതകാലസ്മരണകള്‍
	അയവിറക്കി കാലം കഴിക്കുന്നു ഞാന്‍
	ബന്ധുജനങ്ങള്‍ കാലയവനികയില്‍
	മറഞ്ഞുപോയി,സുഹൃത്തുക്കള്‍
	രൂപവും ഭാവവും മാറി വിരൂപികളായി
	പൊന്നു വിളഞ്ഞ എന്റെ ഭൂമികയില്‍
	ഇല്ല തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കുവാന്‍
	മണ്ണിനെ സ്നേഹിച്ച കൃഷിവലന്മാര്‍
	ഒരുവേള എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരിന്നവര്‍
	വിത്ത് വിതറി നൂറുമേനി കൊയ്തവര്‍
	വിയര്‍പ്പിന്‍ കണങ്ങള്‍ മണ്ണില്‍
	വീഴ്ത്തി എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുത്തവര്‍
	മണ്ണിനെ പൊന്നാക്കി മാറ്റിയവര്‍
	അവയെല്ലാം മറഞ്ഞുപോയ സുവര്‍ണകാലം
	ഇന്ന് ഞാനൊരു പഴ്ചെടികള്‍ വിളയും പാഴ്ഭൂമി
	പാമ്പുകളുടെയും,തവളകളുടെയും ആവാസഭൂമി
	വിധിയെ പഴിച്ചു കാലം കഴിപ്പൂ
	നാളെയുടെ മരണമണിമുഴക്കത്തിനായി
	കാത്തുനില്കും ഞാനോ വെറുമൊരു പാഴ്നിലം